خیابان اردیبهشت

درود بر شما
نویسنده : رضا - ساعت ٩:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٤/۱٩
 

 

 درود بر شما که شعر را می فهمید

 

 این بار شما را به میهمانی شاعری جوان

 

  و در عین حال تیزبین و واقعاً شاعر

 

  می برم که شعرهاش همواره سرشار از

 

  نوآوری و زیبایی است .

 

 شاید با نام او در مطبوعات ادبی کشور

 

  برخورد کرده باشید

 

 « احسان رنجبر فهلیانی»

 

 شاعر جوان و باآتیه فارسی را می گویم.

 

 با هم چند شعر از ایشان را می خوانیم:

 

 

  (1)

 

 یا خواهرم بود

 

 روی حرفهام

 

 راه می رود، حرف می زند

 

                                 بات

 

 یا شاید

 

 روی رویا هاش

 

 شده خاطر

 

              خات

 

 افتاده

 

 یا خواهرم بود

 

 آمده بود از شمال

 

 تا پهن کند

 

 شال خاکستریش را

 

     بر

 

         پات

 

 یا خواهرم

 

 که همیشه ببارد

 

                    سبز

 

 بر جنگل از

 

 سبز شمال

 

 تا زنده رود ترک خورده و

 

 خاکستر چار باغ

 

 - شیراز می آیی؟!

 

 - ها!

 

 ها ها

 

         ها خواهرم بود

 

 یا بات و پا به پات

 

 می آیی از شمال

 

 

 

 (2)

 

 مرضیه

 

 یک جفت چشم است

 

 با ستاره های دور سرم

 

 کیفش از رازهای زنانه و

 

 عکس های من پر است

 

 ولی

 

 بر کیف کوچک من

 

 یک جفت چشم حکومت می کند

 

 و گیومه های مکرر تو خالی

 

 مرضیه شعر را نمی فهمد

 

    شعر

 

          مرضیه را می فهمد!

 

 

 (3)

 

 تهران

 

     همیشه بوی اتوبوس می دهد

 

 بابا لنگ دراز دو ساعت علافی!

 

 زمان های زیادی

 

 برای یادگاری خریده بودم

 

          که نصیب دیگران شد

 

 بابا لنگ دراز !

 

 تهران را بربرها گرفته اند

 

 بر کفش های همیشه ام حکم می رانند

 

 بابا لنگ دراز !

 

 من

 

 کوچه پس کوچه های « فهلیان» را

 

 بر تهران پر از پیاده و کفش

 

 ترجیح می دهم

 

 بابا لنگ دراز!

 

 من و تو

 

 که از « ونگوگ» بزرگتر نبوده ایم

 

 از اتوبوس جهان پیاده شو!

 

 کفش های لنگه به لنگه ونسان را بپوش!

 

 بابا لنگ دراز ریشوی نقاش!

 

 باید به فکر جای دیگری

 

 برای دو ساعت علافی باشیم

 

 بابا لنگ دراز!

 

 تو را به خدا

 

 دیگر شعر های عاشقانه نگو!

 

 من تهران را خوب می شناسم

 

 عشق را سال هاست

 

 در ظهیرالدوله دفن کرده اند

 

 

 (4)

 

 شکلش داده ام

 

 در ذهن خودم

 

 می دانم

 

 چشمش به کدام آهو شبیه است

 

 مژه های بلندش

 

 به کدامین دختر

 

 تنها

 

 مانده برایش

 

 اسمی دست و پا کنم!

 

 

 

   بی نظر از این خیابان رد نشو!!!!


 
 
سلام یاران
نویسنده : رضا - ساعت ٩:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٤/۳
 

 

 

 

پنجشنبه گذشته در تالار آزادی شیراز

 

جلسه نقد و بررسی کتاب شعر «الواح صلح»

 

سروده آقای «سعید میرزایی» به همت کانون

 

 باران و با حضور شاعر این اثر برگزار شد

 

 که ابته بسیار پربار و پرمحتوا بود.

 

در این جلسه که دوستان عزیزم آقایان

 

 علیرضا نسیمی،هاشم کرونی و

 

کاوه بهبهانی زحمات زیادی برای

 

 برگزاری هرچه بهتر آن کشیدند،

 

آقای میرزایی که بسیاری غزل فرم را

 

با نام او می شناسند، به سوالات و

 

 انتقادات عزیزان حاضرپاسخ گفتند

 

 و سپس به شعرخوانی پرداختند.

 

با همین بهانه امروز چند شعر از این

 

 کتاب را که توسط انتشارات همسایه

 

 به چاپ رسیده است، برایتان انتخاب

 

 کرده ام که با هم می خوانیم:

 

 

« درخت»

 

درخت، منتظرِ ساعتِ بهار شدن

 

و غرقِ ثانیه های شکوفه بار شدن

 

درخت، دست به جیب ایستاده آخرِ فصل

 

کنار جاده، در اندیشه ی سوار شدن

 

درخت منتظر چیست؟ گاریِ پاییز؟

 

و یا مسافرِ گردونه ی بهار شدن

 

و او شبیه به یک کارمندِ غمگین است

 

درست لحظه ی از کار برکنار شدن

 

گرفته زیرِ بغل، برگ های باطله را

 

به فکر ارّه شدن، سوختن، غبار شدن

 

درخت، دید به خوابش که پنجره شده است

 

ولی ملول شد از فکرِ پر غبار شدن

 

و گفت پنجرگی... آه دوره ی سختی ست

 

بدونِ پلک زدن، چشم انتظار شدن

 

و دوست داشت که یک صندلی شود مثلاً

 

به جای دار شدن، چوبه ی مزار شدن

 

*

 

درخت، ارّه شد و توی کامیون افتاد

 

فقط یکی دو قدم مانده تا بهار شدن!؟

 

و سر درآورد از کارگاه نجاری

 

پس از بریده شدن، خیس و تابدار شدن...

 

ولی درخت ندانست، قسمتش این بود:

 

برایِ یک زنِ آوازه خوان، سه تار شدن

 

 

«آبرنگ»

 

شب است، پنجره ای می کشم، نبند آن را

 

که صبح، بشنوی از آن صدای باران را

 

اتاقِ من پُرِ گنجشک می شود، کافی ست

 

کنارِ هم بکشم، ریزه ریزه ی نان را

 

ولی تو نیستی انگار، باز یادم رفت

 

که من تو را بکِشم، دخترِ گریزان را

 

و بعد، دخترکِ آبرنگ می خواهد

 

که بر سرش بکشم زود چتری ارزان را

 

نگاه می کند اما مرا نمی بیند

 

که رنگ داده ام آن گیسوی پریشان را

 

به گریه می افتد،دستمال می دَهَمَش

 

که زود پاک کند چشم های گریان را

 

به راه می افتد، من دوباره با عجله

 

به سمتِ خانه ی خود می کشم خیابان را

 

و بعد، منتظرش می شوم که در بزند

 

و می کشم پس از آن میز و تخت و گلدان را

 

و چترِ خود را بر میز می گذارد و باز

 

به ساعتِ سفر از یاد می برد آن را

 

و دور می شود و تا من آسمانش را

 

از ابر پاک کنم، گم شده ست باران را...

 

 

« تو خون، تو دست، تو پا، تو نمک، تو برف شدی...»

 

صدایِ جیغ زن از چرخ گوشت می آید

 

- ولی شما بگذارید دست و پا بزند!

 

: غذا چه داریم؟ - انگشت چرخ کرده ی تو

 

برای خوردن، خوشمزّه است بیش از حد!

 

: نمک چه؟ - ریزه ی دندانِ خُرد و خونیِ تو

 

برای روی غذا عالی است صد در صد!

 

خودت چه هستی؟ من چرخ گوشت، گوشتِ من!

 

که چرخ می خورم از خوردنِ تو ، تا به ابد

 

که چرخ می خورم از خون؛ که چرخ می خورم از!

 

که می خورم خون از چرخ می شود خون رد!

 

که می خورم خون از چرخ، می خورم از چرخ

 

که می خورم از ، «از» می خورم- اضافه ی بد!

 

: بگیر دست مرا... – دست من تمام شده ست!

 

: کجاست چشمانت؟ - له شدند نه؟ - شاید...

 

تو خون، تو دست، تو پا، تو نمک، تو برف شدی

 

تو ریز ریز شدی ای مخاطبِ مفرد!

 

به جز رگانِ کبودت نمانده در دستم

 

پس از تو خانه تماماً گرفته بوی جسد...

 

کنار ریل بیا، چرخ می شوم امروز

 

و چرخِ گوشتِ من، یک قطارِ بی مقصد!

 

 

 

بدون اظهارنظر از این خیابان رد نشو!!!


 
 
 



/td/NextPage